Niets mis met mijn kind…

 

‘Ik wil niet dat mijn kind het idee krijgt dat er iets met hem aan de hand is.’ Een opmerking die ik veel krijg van ouders, als ze met een hulpvraag zitten omtrent hun kind. Ze kloppen bij mij aan om te vragen of ik iets voor ze kan betekenen.
Mijn vraag aan de ouders is dan ook vaak: heeft jouw kind er zélf ook last van? Of vindt je kind dat je overdrijft en je onnodig zorgen maakt? Wellicht heb je er nog helemaal niet over gepraat met je kind, dan zou dat een mooie eerste stap zijn.
Maar wat als het kind er zelf ook last van heeft en er graag iets mee zou willen. Mag je kind dan om hulp vragen en de hulp accepteren? En wat als de hulp betekend dat je jouw kind niet zelf kan helpen? Durf je dan ergens anders aan te kloppen?

Er rust een taboe op om hulp vragen. Je geeft dan toch aan dat je het niet alleen redt, dat is toch zwak van je?! Of is het juist sterk om aan te geven dat je het even niet redt…
Langs de huisarts, de homeopaat of de logopedist is een stuk laagdrempeliger. De drempel ligt vaak al een stuk hoger als je aangeeft dat je het niet redt met je kind. Dat je even niet weet hoe je hem het beste kan helpen: je overdreven hysterisch schreeuwende peuter, je ontzettend dwarse puber die je voor van alles en nog wat uitmaakt, ‘je-krijgt-er-zoveel-voor-terug’-baby die elke nacht een feestje bouwt tot je grote frustratie en bijdraagt aan de enorm groeiende wallen onder je ogen, je gevoelige kleuter die echt niet naar school wil en ’s avonds al in bed begint te huilen, of…

Even serieus… Kom op zeg, ben jij de perfecte volwassene? De perfecte ouder? Geen enkele beer op de weg? Geen draken in je hoofd? Altijd rustig en beheerst en in controle… Dat zou mooi zijn, maar in mijn ogen ook ontzettend saai. Uitdagingen op je pad zijn er om je dingen te leren.
Misschien kan je voor jezelf een heel lijstje opsommen met minpunten en valkuilen. Laat je wel eens zien dat je ook je mindere kanten hebt? Dat zou wel heerlijk realistisch zijn voor je kind (‘Gelukkig lukt papa ook niet alles in één keer…’ ‘Fijn dat mama ook wel eens boos is op haar baas…’). Maak bespreekbaar wat je kwaliteiten zijn, benoem de kwaliteiten die je in je kind ziet en wees eerlijk in de dingen waar je moeite mee hebt. Dat is heel ‘gewoon’!

Wens je een positieve verandering voor je kind… Of hoop je dat het wel over waait…
Wanneer is het genoeg? Wanneer zet je als ouder de eerste stap? Wees er op tijd bij als er nog wat ‘te lijmen valt’…

Mocht je kind geen behoefte hebben aan kindercoaching of jongerencoaching, dan kan je altijd nog bij mij terecht voor een Kindertolk traject. Zo blijft je kind uit de wind en help je jezelf als ouder (én daardoor ook je kind). Fijn idee toch?!

Lees gerust verder of neem contact met mij op (info@kindinbloei.nu / 06-30150148)